دست نوشته های من

من فردی مضحک هستم،اکنون به من دیوانه می گویند.این یک ترفیع به حساب می آید،اگر من در نظر آن ها همانند قبل مضحک نمانده باشم ولی من از آن نمی رنجم.همه آن ها اکنون برای من عزیزند،حتی وقتی که به من می خندند و در واقع آن وقت است که آن ها به خصوص برای من عزیزند.من می توانستم به خنده آن ها بپویندم-نه دقیقا به خودم بلکه از علاقه ای که به آن ها دارم،اگر هنگام نگاه کردن به آن ها احساس غم نمی کردم.غمگین به این خاطر که آن ها حقیقت را نمی دانند و من کاملا از آن با خبرم،آه،چقدر سخت است که تنها فردی باشی که حقیقت را می داند!ولی آن ها این را نمیفهمند نه این را نمی فهمند داستایوفسکی